Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı Rehberi: Ebeveynler İçin (2026)

Çocuk ve ergen ruh sağlığı, bir çocuğun yaşına uygun biçimde duygularını tanıyabilmesi, ilişkiler kurabilmesi, zorluklarla baş edebilmesi ve günlük hayatına (okul, oyun, arkadaşlık, uyku) sürdürülebilir biçimde devam edebilmesidir. Çoğu çocukluk ve ergenlik zorluğu gelişimin normal bir parçasıdır ve zamanla geçer; ancak bir davranış çocuğun günlük işlevini belirgin biçimde, uzun süre bozuyorsa bu bir endişe işareti olabilir. Bu rehber ebeveynler için yazıldı: amacı korkutmak değil, neyin gelişimin doğal parçası, neyin destek gerektiren bir işaret olduğunu ayırt etmenize yardımcı olmak ve gerektiğinde nereye başvuracağınızı göstermek.

En baştan rahatlatıcı bir cümle: çocuğunuzun zaman zaman kaygılı, öfkeli, içe kapanık ya da inatçı olması "bir sorun olduğu" anlamına gelmez. Çocuklar duygularını henüz yetişkinler gibi düzenleyemez; gelişim, deneme yanılmayla ilerler. Önemli olan tek bir an değil, örüntüdür: bir davranışın ne kadar yoğun, ne kadar sık ve ne kadar uzun sürdüğü ve çocuğun hayatını ne ölçüde etkilediği.

Güncellik ve sorumluluk reddi notu (23 Haziran 2026): Bu rehber genel bilgilendirme amaçlıdır; bireysel tıbbi ya da psikolojik değerlendirmenin yerine geçmez. Hiçbir tanı koymaz ve çocuğunuza etiket önermez. Çocuğunuzun durumuyla ilgili karar vermeden önce bir çocuk ve ergen ruh sağlığı uzmanına ya da çocuk psikiyatristine danışın. Çocuğunuzda kendine zarar verme, intihar düşüncesi ya da yaşamsal tehlike işareti varsa vakit kaybetmeden 112'yi arayın. İstismar şüphesinde Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'nın ALO 183 hattını arayın.

Normal Gelişim mi, Endişe İşareti mi?

Ebeveynlerin en çok zorlandığı soru budur: "Bu yaşa mı bağlı, yoksa müdahale mi gerekiyor?" Tek bir davranışa değil, bütüne bakmak gerekir. Çocuk ruh sağlığında uzmanlar bir zorluğun ciddiyetini değerlendirirken birkaç ölçüte birlikte bakar.

• Süre: Davranış birkaç gün mü sürüyor, yoksa haftalardır mı devam ediyor?
• Yoğunluk: Çocuğun tepkisi, durumun gerektirdiğinin çok ötesinde mi?
• İşlevsellik: Okul, arkadaşlık, uyku, yemek ya da aile hayatı belirgin biçimde bozuluyor mu?
• Gelişimsel uygunluk: Davranış çocuğun yaşına göre beklenen sınırın dışında mı?
• Çocuğun acısı: Çocuk bu durumdan kendisi de mutsuz, sıkıntılı ya da rahatsız mı?

Tek bir alanda kısa süreli bir dalgalanma genellikle gelişimin normal parçasıdır. Birden fazla alanda, uzun süren ve çocuğun günlük hayatını bozan bir örüntü ise bir uzmanla konuşmak için iyi bir nedendir. Önemli olan, "kusursuz" bir çocuk beklentisi değil, çocuğun genel olarak gelişebiliyor ve baş edebiliyor olmasıdır.

Yaşa Göre Yaygın Zorluklar

Her gelişim döneminin kendine özgü zorlukları vardır. Aşağıdaki çerçeve genel bir yön sunar; her çocuk kendi temposunda gelişir ve bu tablo bir tanı aracı değildir.

Erken Çocukluk (0-6 Yaş)

Bu dönemde ayrılık kaygısı, öfke nöbetleri, uyku sorunları, tuvalet eğitimi gerilemeleri ve korkular (karanlık, hayvanlar) son derece yaygındır ve çoğu gelişimseldir. Bir bebeğin ya da küçük çocuğun bakım verene yapışması ve ondan ayrılınca ağlaması beklenen bir bağlanma davranışıdır. Endişe işareti, bu tepkilerin çocuğun yaşıyla orantısız biçimde şiddetli olması, uzun sürmesi ve günlük hayatı (kreşe gidememe, hiç ayrılamama) ciddi biçimde kısıtlamasıdır.

Okul Çağı (6-12 Yaş)

Okula uyum, akran ilişkileri, performans kaygısı, kurallarla başa çıkma ve özgüven bu dönemin temel konularıdır. Arkadaşlık çatışmaları, ara sıra okula gitmek istememe ve sınav öncesi gerginlik bu yaşta beklenir. Dikkat, öğrenme ya da sürekli içe kapanma gibi konular süreklilik kazanıyorsa, öğretmenle ve gerektiğinde bir uzmanla konuşmak yardımcı olur.

Ergenlik (12-18 Yaş)

Ergenlik kimlik, özerklik, akran kabulü ve duygudurum dalgalanmalarının yoğun olduğu bir dönemdir. Sınır zorlama, gizlilik isteği, ruh hali iniş çıkışları ve aileyle mesafe gelişimin doğal parçasıdır. Burada ayırt etmek özellikle önemlidir: geçici bir hüzün ya da sinirlilik ile haftalarca süren, çocuğun kendi sevdiği şeylerden kopmasına yol açan bir çökkünlük aynı şey değildir.

Çocukta Kaygı, Öfke Nöbeti ve Okul Reddi

Bu üç başlık ebeveynlerin en sık karşılaştığı zorluklardır ve hepsinin hem normal hem de destek gerektiren biçimleri vardır.

Çocukta Kaygı

Kaygı, tehlikeye karşı doğal bir uyarı sistemidir ve her çocukta vardır. Belirli korkular yaşa bağlıdır: küçük çocukta karanlık ve ayrılık, okul çağında performans ve akran kabulü. Kaygı, çocuğun günlük hayatını kısıtlamaya başladığında destek konusu olur. Çocukta kaygının bedensel yansımaları sık görülür: karın ağrısı, baş ağrısı, uyku sorunu, sürekli güvence arama ("emin misin?"), belirli yerlere ya da etkinliklere gitmekten kaçınma.

Yardımcı olan yaklaşım, kaygıyı küçümsemeden ama büyütmeden ele almaktır. "Korkacak bir şey yok" demek çoğu zaman işe yaramaz; "Bunun seni korkuttuğunu anlıyorum, birlikte düşünelim" demek daha kucaklayıcıdır. Kaçınmayı her seferinde mümkün kılmak kaygıyı uzun vadede besler; çocuğu kademeli, desteklenen küçük adımlarla zorlukla yüzleşmeye teşvik etmek daha iyi sonuç verir. Ayrılık kaygısının yoğun ve sürekli biçimi için bkz. /durum/ayrilma-anksiyetesi-bozuklugu.

Öfke Nöbeti

Özellikle küçük çocuklarda öfke nöbeti, henüz duygularını ifade edecek dile ve düzenleme becerisine sahip olmamanın doğal sonucudur. Yorgunluk, açlık, hayal kırıklığı ya da kontrol arzusu tetikleyebilir. Nöbet sırasında akıl yürütmek genellikle işe yaramaz; çocuğun güvende olmasını sağlamak, sakin kalmak ve nöbet geçtikten sonra duyguyu adlandırmak (öfkelendin, üzüldün) daha etkilidir.

Endişe işareti, öfke nöbetlerinin yaşa göre beklenenin çok ötesinde sık ve şiddetli olması, çocuğun kendine ya da başkalarına zarar vermesi, eşyaya ciddi zarar vermesi ya da okul çağına gelindiği halde kontrol edilemez biçimde sürmesidir. Öfkeyi yönetme becerisinin gelişmesi için bkz. /soru/cocugumun-ofke-nobetleri-nasil-gecer.

Okul Reddi

Çocuğun okula gitmek istememesi yaygındır ve birçok nedeni olabilir: ayrılık kaygısı, akran zorbalığı, bir derste zorlanma, sosyal kaygı ya da evde bir değişiklik (yeni kardeş, taşınma, kayıp). Okul reddi genellikle "tembellik" değil, altta yatan bir zorluğun işaretidir. Sabah karın ağrısı, bulantı, ağlama gibi bedensel belirtilerin hafta içi olup hafta sonu kaybolması tipik bir örüntüdür.

Yaklaşımda iki uç da yardımcı olmaz: çocuğu zorla itmek de, her seferinde evde kalmasına izin vermek de. Okulla iş birliği yaparak çocuğun kademeli ve desteklenen biçimde okula dönmesini sağlamak, altta yatan nedeni (zorbalık, kaygı, öğrenme zorluğu) anlamak gerekir. Sürekli ve yoğun okul reddinde bir uzmana danışmak önemlidir. Ayrıntı için bkz. /soru/cocugum-okula-gitmek-istemiyor.

Ergende Kimlik, Özerklik ve Duygudurum

Ergenlik, çocuğun "ben kimim" sorusuyla yüzleştiği ve aileden ayrışarak kendi kimliğini kurduğu bir dönemdir. Bu süreçte ebeveynden uzaklaşma, akran grubuna yönelme, gizlilik isteme ve fikir çatışması gelişimsel olarak sağlıklıdır; ebeveynin reddedilmesi değil, ergenin özerklik kazanmasıdır.

Duygudurum dalgalanmaları bu dönemde yoğundur ve çoğu geçicidir. Ancak şu işaretler süreklilik kazanıyorsa ciddiye alınmalıdır: iki haftadan uzun süren çökkünlük ya da boşluk hissi, eskiden sevdiği etkinliklerden tümüyle kopma, sürekli ve aşırı sinirlilik, uyku ve iştahta belirgin değişiklik, okul başarısında ani düşüş, arkadaşlardan çekilme, değersizlik ya da umutsuzluk ifadeleri. Ergende depresyon yetişkinden farklı görünebilir; hüzünden çok sinirlilik ve içe kapanma biçiminde belirebilir. Bu işaretler bir araya geldiğinde mutlaka bir uzmana danışın; konuyla ilgili bkz. /durum/ergende-depresyon.

Bu dönemde en çok yardımcı olan ebeveyn tutumu, kontrolü tümüyle bırakmadan özerkliğe alan açmaktır. Ergenin fikrini sormak, kararlara dahil etmek, mahremiyetine saygı göstermek ve eleştirel değil meraklı bir tutum sergilemek bağı korur. Bağ koptuğunda etki de kaybolur; ergeni yanınızda tutan şey otorite değil, güvendir.

Ekran ve Oyun: Yaş Bazlı, Dengeli Bakış

Ekran kullanımı çağımızın en kaygı yaratan ebeveynlik konularından biridir. Burada dengeli olmak önemli: her ekran kullanımı zararlı değildir ve her yoğun kullanım "bağımlılık" değildir. Asıl soru, ekranın çocuğun hayatındaki diğer alanların yerini alıp almadığıdır.

Yaşa göre genel bir çerçeve yardımcı olur:

• Çok küçük çocuklarda ekran süresi mümkün olduğunca sınırlı tutulmalı ve mümkünse bir yetişkinle birlikte, etkileşimli olmalıdır.
• Okul çağında süre kadar içerik ve denge önemlidir: uyku, fiziksel aktivite, yüz yüze oyun ve aile zamanı korunduğu sürece makul kullanım sorun değildir.
• Ergenlikte tam yasak çoğu zaman ters teper; çocukla birlikte kural koymak, dijital güvenliği konuşmak ve örnek olmak daha sürdürülebilirdir.

Endişe işareti, ekranın çocuğun uykusunu, okulunu, arkadaşlıklarını ve diğer ilgi alanlarını ciddi biçimde ele geçirmesi, ekran kısıtlandığında aşırı öfke ve işlevsellik kaybı yaşanmasıdır. Bu noktada konu "ekran" değil, ekranın hangi ihtiyacı (kaçış, sosyal bağ, kaygıdan uzaklaşma) karşıladığını anlamaktır. Patolojikleştirmeden, çocukla birlikte denge kurmak ilk adımdır; sürekli ve işlevi bozan kullanımda bir uzmana danışılabilir. İlgili konu için bkz. /soru/cocukta-ekran-bagimliligi-nasil-onlenir.

Sınav Kaygısı

Sınav kaygısı, performans gerektiren durumlarda ortaya çıkan ve belli bir düzeyde normal, hatta motive edici olan bir tepkidir. Sorun, kaygının çocuğu felç edecek, bildiğini unutturacak ya da sınavdan kaçındıracak düzeye çıkmasıdır. Belirtiler hem bedensel (kalp çarpıntısı, mide bulantısı, terleme, uyku bozulması) hem zihinsel (zihin boşalması, olumsuz düşünceler, dikkat dağınıklığı) olabilir.

Ebeveynin tutumu sınav kaygısında belirleyicidir. Çocuğun değerini sınav sonucuna bağlayan bir tutum kaygıyı büyütür; çabayı sonuçtan ayıran, hatayı normalleştiren ve koşulsuz desteği vurgulayan bir tutum kaygıyı azaltır. Düzenli uyku, dengeli çalışma temposu, nefes ve gevşeme teknikleri ve gerçekçi hedefler yardımcı olur. Kaygı çocuğun hazırlığını ve sınav performansını ciddi biçimde bozuyorsa bir uzmandan destek almak işe yarar. Ayrıntı için bkz. /durum/sinav-kaygisi.

Etkili İletişim ve Sınır Koyma

Çocuk ve ergen ruh sağlığını koruyan en güçlü etkenlerden biri, sıcak ama tutarlı bir ebeveynlik tutumudur. Bu iki şeyi birlikte gerektirir: bağ (sevgi, kabul, dinleme) ve yapı (net, tutarlı, yaşa uygun sınırlar). İkisinden biri eksik olduğunda çocuk ya güvensiz ya da sınırsız kalır.

Etkili iletişimin pratik temelleri:

• Yargılamadan dinleyin. Çocuk konuşurken hemen çözüm ya da eleştiri sunmak yerine önce duyguyu anlamaya çalışın.
• Duyguyu adlandırın. "Bunun seni üzdüğünü görüyorum" demek, çocuğun kendi duygusunu tanımasına yardım eder.
• Davranışı eleştirin, çocuğu değil. "Bunu yapman yanlıştı" ile "Sen kötü bir çocuksun" arasında büyük fark vardır.
• Sınırı sakin ve tutarlı koyun. Sınır cezalandırma değil, güvenlik ve öngörülebilirlik sağlar. Tutarsız sınır, sınırsızlıktan daha kafa karıştırıcıdır.
• Örnek olun. Çocuklar duygu düzenlemeyi en çok, ebeveynin kendi duygularını nasıl yönettiğini izleyerek öğrenir.

Sınır koymak sevgisizlik değildir; aksine, çocuğa "seni önemsiyorum, bu yüzden seni güvende tutuyorum" mesajını verir. Ergenle ise sınırları birlikte konuşmak, dayatmaktan daha etkilidir.

Kendine Zarar ve Risk İşaretleri: Ciddiye Alın

Bu bölüm en hayati olanıdır. Çocuğunuzda ya da ergeninizde aşağıdaki işaretlerden herhangi birini fark ederseniz, bunu bir "dikkat çekme" ya da geçici bir aşama olarak görmeyin; ciddiye alın ve vakit kaybetmeden destek arayın.

• Yaşamına son verme, ölme ya da "yok olma" ile ilgili sözler ya da yazılar.
• Vücudunda açıklanamayan kesik, yanık ya da yara izleri; sürekli kapalı giyinme.
• Umutsuzluk, değersizlik, "kimse beni özlemez" türü ifadeler.
• Sevdiği eşyaları dağıtma, vedalaşır gibi davranma.
• Ani ve belirgin geri çekilme, eskiden değer verdiği her şeyden kopma.
• Madde kullanımı ya da riskli, kendine zarar verici davranışlarda artış.

Bu durumda ne yapmalısınız: çocuğunuzla sakin, yargısız ve açık biçimde konuşun. İntiharı ya da kendine zararı sormak, fikri "aklına sokmaz"; aksine konuşabilmek koruyucudur. Riski hafifletmeyin, suçlamayın ve yalnız bırakmayın. Bir çocuk ve ergen ruh sağlığı uzmanına ya da çocuk psikiyatristine acilen başvurun. Yaşamsal tehlike, aktif intihar düşüncesi ya da girişimi varsa hemen 112'yi arayın. Çocuğun güvenliğini tehdit eden bir istismar şüphesi varsa ALO 183'ü arayın. Bu işaretlerde "bekleyip görelim" doğru bir yaklaşım değildir.

Ne Zaman Çocuk Ruh Sağlığı Uzmanına Başvurulmalı?

Bir uzmana başvurmak için bir "kriz" beklemek gerekmez; erken destek genellikle daha kolay ve etkilidir. Aşağıdaki durumlardan biri ya da birkaçı varsa bir çocuk ve ergen ruh sağlığı uzmanı, çocuk psikoloğu ya da çocuk psikiyatristi ile görüşmek yerinde olur:

• Bir zorluk haftalarca sürüyor ve çocuğun okul, arkadaşlık, uyku ya da aile hayatını belirgin biçimde bozuyor.
• Çocuğun davranışı yaşına göre beklenenin çok dışında, yoğun ve sürekli.
• Çocuk kendi durumundan belirgin biçimde acı çekiyor.
• Bedensel belirtiler (karın ağrısı, baş ağrısı, uyku sorunu) tıbbi bir nedenle açıklanamıyor ve sürüyor.
• Kendine zarar, umutsuzluk ya da risk işaretleri var (bu durumda acil).
• Ailedeki bir kayıp, boşanma, taşınma ya da travmatik olay sonrası çocuk uzun süre toparlanamıyor.

Uzmana başvurmak çocuğa "etiket" yapıştırmak değildir; çoğu zaman değerlendirme, ailenin rahatlamasını ve doğru yönü bulmasını sağlar. Tanı koyma ve gerekiyorsa ilaç yalnızca hekimin (çocuk psikiyatristinin) yetkisindedir; psikolojik değerlendirme ve danışmanlık ise ruh sağlığı uzmanının alanıdır. Doğru kapıyı seçmek için bkz. /soru/cocugum-icin-psikolog-mu-psikiyatrist-mi.

Ebeveyn Olarak Nasıl Destek Olabilirsiniz?

Çocuğun ruh sağlığının en güçlü koruyucusu, güvenli ve tutarlı bir ilişkidir. Mükemmel bir ebeveyn olmak gerekmez; "yeterince iyi" ve onaran bir ebeveyn olmak yeterlidir.

• Önce kendi dengenizi koruyun. Çocuk, ebeveynin sakinliğinden güç alır; tükenmiş bir ebeveyn destek veremez.
• Dinleyin ve normalize edin. Çocuğun duygularını yargılamadan kabul edin; "böyle hissetmen olağan" demek güçlüdür.
• Rutin ve öngörülebilirlik sağlayın. Uyku, yemek ve günlük düzen, çocuğa güvenlik hissi verir.
• Karşılaştırmaktan kaçının. Her çocuk farklı gelişir; kardeşle ya da akranla kıyas özgüveni zedeler.
• Yardım istemenin gücüne inanın. Bir uzmana başvurmak başarısızlık değil, sorumlu ebeveynliktir.

Çocuk ruh sağlığı, ailenin bütününün ruh sağlığından ayrı düşünülemez. Kendinize de şefkat gösterin; sizin iyi olmanız, çocuğunuzun iyi olmasının zeminidir.

Sık Sorulan Sorular

Çocuğumun davranışı normal mi, yoksa endişelenmeli miyim? Tek bir davranışa değil, örüntüye bakın: davranışın süresi, yoğunluğu, çocuğun günlük hayatını (okul, uyku, arkadaşlık) ne ölçüde bozduğu ve çocuğun bundan kendisinin de acı çekip çekmediği belirleyicidir. Kısa süreli dalgalanmalar genellikle gelişimin normal parçasıdır; haftalarca süren, yoğun ve işlevi bozan örüntüler bir uzmanla konuşmak için iyi bir nedendir.

Çocuğum okula gitmek istemiyor, ne yapmalıyım? Okul reddi genellikle tembellik değil, altta yatan bir zorluğun (ayrılık kaygısı, zorbalık, sosyal kaygı, öğrenme zorluğu ya da evdeki bir değişiklik) işaretidir. Çocuğu zorla itmek de her seferinde evde tutmak da yardımcı olmaz; okulla iş birliği yaparak kademeli dönüşü desteklemek ve nedeni anlamak gerekir. Sürekli ve yoğun okul reddinde bir uzmana danışın.

Ergen çocuğumla nasıl iletişim kurabilirim? Ergende otorite değil, güven etkili olur. Yargılamadan dinleyin, fikrini sorun, kararlara dahil edin, mahremiyetine saygı gösterin ve eleştirel değil meraklı bir tutum sergileyin. Aileden uzaklaşma ve sınır zorlama gelişimsel olarak normaldir; bağı koparmamak en önemli hedeftir.

Ekran kullanımı çocuğuma zarar veriyor mu? Her ekran kullanımı zararlı değildir; asıl soru ekranın uyku, okul, arkadaşlık ve fiziksel aktivite gibi alanların yerini alıp almadığıdır. Yaşa uygun, dengeli ve birlikte konuşularak kurulmuş kurallar tam yasaktan daha sürdürülebilirdir. Ekran kısıtlandığında işlevsellik bozuluyor ve aşırı tepki çıkıyorsa, ekranın hangi ihtiyacı karşıladığını anlamak ve gerekirse bir uzmana danışmak yararlıdır.

Çocuğumun sınav kaygısını nasıl azaltabilirim? Belli bir düzeyde sınav kaygısı normaldir; sorun, çocuğu felç edecek düzeye çıkmasıdır. Çocuğun değerini sınav sonucuna bağlamayan, çabayı sonuçtan ayıran ve koşulsuz destek veren bir tutum kaygıyı azaltır. Düzenli uyku, dengeli çalışma temposu, nefes ve gevşeme teknikleri yardımcı olur. Kaygı performansı ciddi biçimde bozuyorsa bir uzmandan destek alın.

Çocuğumda kendine zarar işaretleri görürsem ne yapmalıyım? Bunu asla "dikkat çekme" olarak küçümsemeyin. Çocuğunuzla sakin ve yargısız konuşun; kendine zararı ya da intihar düşüncesini sormak fikri aklına sokmaz, aksine koruyucudur. Riski hafifletmeyin, yalnız bırakmayın ve acilen bir çocuk ve ergen ruh sağlığı uzmanına başvurun. Yaşamsal tehlike ya da aktif intihar düşüncesi varsa hemen 112'yi arayın; istismar şüphesinde ALO 183'ü arayın.

Çocuğumu uzmana götürmek ona etiket yapıştırmak olur mu? Hayır. Bir uzmana başvurmak çoğu zaman değerlendirme ve doğru yönlendirme sağlar; çocuğa kalıcı bir etiket değil, ihtiyaç duyduğu desteği verir. Erken destek genellikle daha kolay ve etkilidir. Tanı koyma yalnızca hekimin yetkisindedir ve sorumlu bir uzman gereksiz etiketlemeden kaçınır.

Sonraki Adım

Çocuğunuzun yaşadığı zorluğun ne anlama geldiğini ve nereye başvurabileceğinizi netleştirmek istiyorsanız, Clinisyn'in çocuk ve ergen ruh sağlığı kaynaklarını inceleyebilir; belirti ve durum açıklamaları, ebeveyn soruları ve uzmana başvuru rehberleri arasında size en uygun başlangıç noktasını bulabilirsiniz. Unutmayın: yardım istemek bir zayıflık değil, çocuğunuza verebileceğiniz en güçlü desteklerden biridir.

{
  "@context": "https://schema.org",
  "@type": "BreadcrumbList",
  "itemListElement": [
    {
      "@type": "ListItem",
      "position": 1,
      "name": "Ana Sayfa",
      "item": "https://clinisyn.com"
    },
    {
      "@type": "ListItem",
      "position": 2,
      "name": "Blog",
      "item": "https://clinisyn.com/blog"
    },
    {
      "@type": "ListItem",
      "position": 3,
      "name": "Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı Rehberi",
      "item": "https://clinisyn.com/blog/cocuk-ergen-ruh-sagligi-rehberi"
    }
  ]
}

{
  "@context": "https://schema.org",
  "@type": "MedicalWebPage",
  "name": "Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı Rehberi: Ebeveynler İçin (2026)",
  "url": "https://clinisyn.com/blog/cocuk-ergen-ruh-sagligi-rehberi",
  "inLanguage": "tr-TR",
  "lastReviewed": "2026-06-23",
  "reviewedBy": {
    "@type": "Organization",
    "name": "Clinisyn Klinik Ekibi"
  },
  "audience": {
    "@type": "MedicalAudience",
    "audienceType": "Ebeveynler ve bakım verenler"
  },
  "about": {
    "@type": "Thing",
    "name": "Çocuk ve ergen ruh sağlığı"
  }
}