Bir hekimin, bir yazarın ve bir hocanın değerli zamanını yeni yola çıkmış bir ekibe ayırması kolay değildir. Kemal Sayar, İstanbul’da bizi ağırladığında bunu fazlasıyla yaptı; saatlerce süren, hiç acele edilmeyen bir görüşme oldu.

Anlattığımız her ekranı, her klinik kararı sabırla dinledi. Sözümüzü kesmedi, “toparlayalım” demedi; tam tersine, daha derine inmemiz için sorular sordu. O gün bize ayırdığı sabır, bir hocanın bir gence gösterebileceği en büyük nezaketlerden biriydi.

Asıl kıymeti, psikodinamik ekole yönelik değerlendirmelerinde gizliydi. Bu yaklaşımın inceliklerine, gözden kaçırdığımız katmanlarına dikkat çekti; klinik derinliği nasıl koruyabileceğimizi gösterdi.

Görüşmenin sonunda söyledikleri teknik bir geri bildirimden çok daha fazlasıydı. Bizi tebrik etti ve yola devam etmemiz için içten bir özgüven verdi. O cümleler, zorlu günlerde dönüp hatırladığımız bir dayanak oldu.

Kemal Sayar’ın o gün bıraktığı iz yalnızca üründe değil, bizdeydi. Bu sayfa, ayırdığı her dakikaya ve gösterdiği o sahici ilgiye küçük bir teşekkürdür.