Ergenlikte aileye karşı öfke ve daha sık tartışma yaşamak gelişimsel olarak yaygındır; bu dönemde bağımsızlık arayışın ile ailenin sınırları doğal olarak çatışabilir. Yani anne babana zaman zaman kızgın hissetmen tek başına anormal değildir.
Ancak "sürekli bağırıyorum" demen, öfkenin sağlıklı bir sınırın ötesine geçmiş olabileceğini gösterir. Bu durum genelde öfkenin kendisinden çok, altındaki anlaşılmama, sıkışmışlık ya da üzüntü hissinden kaynaklanır. Öfkenin nereden geldiğini fark etmek, onu yönetmenin ilk adımıdır.
Birkaç şey yardımcı olabilir: öfke yükselince ortamdan kısa süre uzaklaşmak, sakinleşince "bana şu konuda kızgınım" gibi bağırmadan konuşmak, anne babanla daha sakin bir anda duygularını paylaşmak.
Eğer öfken kontrolden çıkıyor, ilişkilerine veya günlük yaşamına zarar veriyorsa ya da yanında sürekli mutsuzluk varsa, güvendiğin bir yetişkinle konuşman ve bir uzmandan destek alman faydalı olur. Öfkeyi yönetmek öğrenilebilir bir beceridir.
