Söylemekten korkman çok anlaşılır; birçok genç "daha kötü olur" veya "bana inanmazlar" diye düşünür. Ama sessiz kalmak zorbalığın sürmesini kolaylaştırır, anlatmak ise durmasının ilk adımıdır. Bunu yaşaman senin suçun değil.
Önce kendini en rahat hissettiğin kişiyi seç: bir ebeveyn, sevdiğin bir öğretmen, rehber öğretmen ya da büyük bir akraban. "Bir konuda yardımına ihtiyacım var" diye başlayabilirsin. Söylemesi zor geliyorsa yazılı bir not bırakman ya da mesaj atman da olur. Okul rehberlik servisi bu konuları gizlilikle ele almakla görevlidir.
Olanları tarih ve kişilerle birlikte not alman, durumu anlatırken seni güçlendirir. Eğer fiziksel tehdit, sürekli takip veya çevrimiçi tehdit varsa, bunu mutlaka bir yetişkine bildir. Bu yük seni mutsuz, umutsuz ya da değersiz hissettiriyorsa, bir uzmandan destek almak da iyi gelir. Yalnız değilsin; konuşmak cesarettir, zayıflık değil.