Evet, bu duygular tamamen normaldir; Alzheimer hastası bir yakına bakarken zaman zaman öfkelenmek ve ardından suçluluk hissetmek, bakım verenlerin çoğunun yaşadığı insani ve anlaşılır bir tepkidir, sizi kötü bir evlat yapmaz.
Tekrarlayan sorular, gece huzursuzlukları, tanınmama ya da davranış değişiklikleri büyük bir sabır gerektirir ve tükenmiş bir bedenle bunlara her zaman sakin tepki vermek mümkün olmaz. Öfke, çoğu zaman yorgunluğun ve çaresizliğin bir işaretidir, sevginizin azaldığı anlamına gelmez.
Demansla iletişimde tartışmamak, hastayı düzeltmeye çalışmak yerine sakince yönlendirmek ve rutini korumak hem onu hem sizi rahatlatır. Öfkeniz yükseldiğinde güvenli bir ortam sağladıktan sonra kısa bir mola vermek faydalıdır. Bakımı başkalarıyla paylaşmak ve kendinize nefes alanı açmak bu anları azaltır. Eğer öfke kontrol edilemez hale geliyor ya da kendinizi sürekli tükenmiş ve umutsuz hissediyorsanız bir ruh sağlığı uzmanından destek almak değerlidir.