Her seferinde "o öldü" demek genellikle önerilmez; ileri demansta bu haber yeni gibi yaşanır ve yakınınız sevdiğini sanki ilk kez kaybediyormuş gibi tekrar tekrar yas tutabilir. Amaç doğruyu dayatmak değil, onu gereksiz acıdan korumaktır.
Bu yaklaşıma genellikle "şefkatli yönlendirme" denir. Önce duyguyu karşılayın: "Anneni çok özlemişsin, onu bana anlatır mısın?" deyin. Bu, kişiyi güvenli bir anıya taşır ve çoğu zaman sorunun ardındaki güven arayışını yatıştırır. "Şimdi burada değil" gibi yumuşak, çatışmasız ifadeler kullanabilir, ardından dikkati sevdiği bir konuya kaydırabilirsiniz. Yalan söyleme kaygısı duymanız doğaldır; buradaki ölçüt dürüstlük değil, kişinin huzurudur.
Erken evrede ve kişi gerçeği taşıyabiliyorsa nazik bir doğru yanıt uygun olabilir; bunu kişinin tepkisine göre ayarlayın. Sorular yoğun huzursuzluk veya ağlama krizleriyle birlikteyse takip eden hekime danışın. Sevdiğinizin kaybı tekrar tekrar gündeme gelirken sizin de yıpranmanız çok anlaşılırdır.