Emeklilik sonrası çöküntü sandığınızdan yaygındır: İş, kimlik, rutin ve sosyal bağ aynı anda azalınca birçok kişi boşluk, değersizlik ve isteksizlik yaşar. Bunu "keyfi yok" diye geçiştirmemek, ama her hâli de hemen hastalık saymamak gerekir.
Babanıza yardımın ilk adımı dinlemektir; çözüm önermeden "bu dönem zor, ne hissettiğini anlatır mısın?" demek bağ kurar. Ardından yeni bir anlam ve rutin kurmasına nazikçe destek olun: hobiler, gönüllülük, torunlarla zaman, düzenli yürüyüş ve sosyal temas ruh hâlini belirgin biçimde toparlayabilir. Küçük ve ulaşılabilir hedefler değersizlik hissini azaltır.
Eğer mutsuzluk iki haftayı aşıyor, uyku ve iştahı bozuyor, hayattan tümüyle çekilmeye dönüşüyorsa bu bir depresyon olabilir ve yaşlılıkta tedavi edilebilir; takip eden hekime (psikiyatri, geriatri) başvurun. Umutsuzluk ya da yaşama isteğini yitirme sözleri varsa gecikmeden 112'yi arayın. Babanıza zaman ayırmanız iyileşmenin en güçlü desteklerinden biridir.