Boşanma çocuğu etkileyebilir, ancak etkinin şiddetini boşanmanın kendisinden çok ebeveynler arasındaki çatışmanın düzeyi ve çocuğun bu çatışmanın neresinde durduğu belirler. Düşük çatışmalı, çocuğu koruyan bir süreçte uyum genellikle iyidir.
Etki yaşa göre farklı görünür. Okul öncesi çocuklar olayı kendi suçları gibi algılayabilir; okul çağındaki çocuklar üzüntü ve özlem yaşar; ergenler ise öfke, içe kapanma ya da taraf tutma eğilimi gösterebilir. Tek bir "en çok etkilenen yaş" yoktur; her gelişim dönemi kendine özgü tepkiler verir.
Çocuğu en çok koruyan etken, onu ebeveyn çatışmasının ortasına koymamaktır. Çocuğu haberci yapmamak, diğer ebeveyni kötülememek ve çocuğun her iki ebeveynle de bağını sürdürebilmesini sağlamak iyileşmeyi destekler.
Uyku, iştah, okul başarısı ya da davranışlarda uzun süren belirgin değişiklikler görülüyorsa bir çocuk ve ergen ruh sağlığı uzmanından destek almak yerinde olur. Erken destek, çocuğun yeni düzene sağlıklı uyum sağlamasına yardımcı olur.
