Ergenlik döneminde ebeveyn ile çocuk arasında iletişimin zorlaşması gelişimsel olarak beklenen bir durumdur ve çoğu zaman normaldir. Bu dönemde gencin kimlik arayışı, özerklik ihtiyacı ve akran ilişkilerine yönelmesi, ailesinden bir miktar uzaklaşmasına yol açabilir. Bu, sevgi kaybı değil, doğal bir ayrışma sürecidir.
Yine de her geri çekilme yalnızca ergenliğe bağlanmamalıdır. Belirgin içe kapanma, sürekli üzgün ya da öfkeli olma, uyku ve iştah değişiklikleri, okul başarısında ani düşüş gibi belirtiler farklı bir zorlanmanın işareti olabilir. Bu tür belirtiler birkaç haftadan uzun sürüyorsa, durumu yalnızca dönemsel bir değişim olarak görmemek ve daha yakından izlemek doğru olur.
- Sorgulamak yerine yargısız biçimde dinlemeye öncelik verin.
- Birlikte vakit geçirilen, baskısız alanlar yaratın.
- Mahremiyetine saygı gösterirken kapıyı açık tutun.
- Kendi kaygınızı ona yükleme baskısından kaçının.
Çocuğunuzda kendine zarar verme düşünceleri, umutsuzluk ya da yaşamına dair karamsar ifadeler fark ederseniz bunu hafife almayın ve vakit kaybetmeden bir ruh sağlığı uzmanına başvurun; acil durumda en yakın acil servise başvurun ya da 112'yi arayın.
Bu içerik bilgilendirme amaçlıdır, tıbbi tanı veya tedavi yerine geçmez.
