Anneniz kendi evinde olduğu halde "burası evim değil" diyorsa bu bir inat değil, demansın getirdiği yer ve zaman algısı kaymasının bir sonucudur; beyin bazen bugünkü evi değil, geçmişteki bir evi "gerçek" sayar. Bu yüzden ispatlamaya çalışmak yerine sakinleştirmeye odaklanın.
Tartışmayın ve fotoğraf, tapu gibi kanıtlarla ikna etmeye çalışmayın; bu çoğu zaman kaygıyı artırır. Bunun yerine duyguyu onaylayın: "Burada kendini yabancı hissediyorsun, yanındayım, güvendesin" deyin. Sesinizi yumuşak tutun, ona yakın oturun ve dikkatini tanıdık bir nesneye, çaya ya da sevdiği bir müziğe yöneltin. Tanıdık eşyaları görünür yerde tutmak ve ışığı artırmak yön duygusunu destekler.
Bu his özellikle akşam saatlerinde yoğunlaşıyorsa sundowning olabilir; ortamı aydınlık ve sakin tutun. Huzursuzluk şiddetli, sürekli ya da evden çıkma isteğiyle birlikteyse takip eden hekime (nöroloji veya geriatri) danışın. Bu durumla baş etmek duygusal olarak zordur; zorlanmanız çok doğaldır ve destek aramaktan çekinmeyin.