Bakım sorumluluğu nedeniyle sosyal hayatın daralması çok yaygındır ve bunun getirdiği yalnızlık hissi anlaşılır bir tepkidir. Önce şunu kabul edin: sosyal bağlarınıza ve kendinize zaman ayırmak bir lüks değil, gerçek bir ihtiyaçtır; bunu yapmak ebeveyninize verdiğiniz değeri ya da sevginizi azaltmaz.
Birkaç adım işe yarayabilir. Sorumluluğu mümkünse aile bireyleriyle paylaşın ya da profesyonel bakım hizmetlerinden, gündüzlü merkezlerden destek alın; böylece kendinize düzenli aralar yaratabilirsiniz. Küçük de olsa kendinize ait zamanlar planlayın ve bunları önceliklendirin, ertelemekten kaçının.
Arkadaşlarınızla bağlantıyı telefon, mesaj ya da kısa görüşmelerle de sürdürebilirsiniz; benzer durumdaki bakım verenlerin destek grupları hem dayanışma hem de rahatlama sağlar. Böyle gruplar yalnız olmadığınızı hissettirir. Eğer yalnızlık, içi boşluk, öfke ya da umutsuzluk hissi süregenleşip günlük işlevinizi ve ruh halinizi belirgin şekilde etkiliyorsa, bir ruh sağlığı uzmanından destek almak değerli olur. Yardım istemek tükenmeyi önler ve bakımı sürdürülebilir kılar.
Bu içerik bilgilendirme amaçlıdır, tıbbi tanı veya tedavi yerine geçmez.