Önce şunu bilmek rahatlatıcı olabilir: Uzun yıllık bir eşi kaybetmenin ardından yoğun ve uzun süren yas normaldir; özellikle yaşlılıkta bu kayıp aynı zamanda paylaşılan bir hayatın, rutinin ve kimliğin kaybı anlamına gelir. Yası hızlandırmaya çalışmak yerine annenize alan tanıyın.
Yardımın temeli sabırlı eşliktir. Onu "artık geçmeli" diye zorlamayın; bunun yerine eşini anmasına, fotoğraflara bakmasına, anlatmasına izin verin; anılarla bağ kurmak yası kolaylaştırır. Günlük rutini nazikçe koruyun, küçük sosyal temaslar ve sevdiği uğraşlar hayata yeniden bağlanmayı destekler. Acele etmeden, onun temposunda ilerleyin.
Yas ile depresyonu ayırmak önemlidir: Aylar geçtikçe işlevini hiç toparlayamama, derin umutsuzluk, kendine bakımı bırakma, sürekli suçluluk ya da "ben de gitsem" gibi sözler basit yastan öteye geçtiğin işareti olabilir; bu durumda takip eden hekime (psikiyatri, geriatri) başvurun. Yaşama isteğini yitirme ifadeleri varsa gecikmeden 112'yi arayın. Annenizin yanında olmanız iyileşmenin en güçlü desteğidir.