İnatçı davranan bir çocuğa bağırmadan yaklaşmak mümkündür ve genellikle daha etkilidir; çünkü bağırmak kısa vadede durdurabilse de uzun vadede iletişimi zayıflatabilir ve çocuğun kendi öfkesini yönetmesini öğrenmesini zorlaştırabilir.
Yardımcı olabilecek bazı yaklaşımlar şunlar: Önce kendi duygunuzu fark edip birkaç saniye durmak tepkiselliği azaltır. Kısa, net ve sakin cümleler kullanmak (oyuncakları topluyoruz gibi) uzun tartışmalardan daha işe yarar. Çocuğa küçük ve gerçek seçenekler sunmak inat yerine iş birliği yaratabilir. İstenen davranışı görür görmez fark edip takdir etmek, davranışı pekiştirir.
Tutarlı sınırlar koymak ile şefkatli olmak birbirinin zıttı değildir; çocuklar hem sıcaklık hem netlik gördüğünde daha güvende hisseder. Kendi sabrınız tükendiğinde kısa bir mola vermek de meşru bir seçenektir.
Eğer öfke ve çatışma evde sürekli gerginlik yaratıyorsa ya da kendinizi sık sık kontrolünüzü kaybederken buluyorsanız, bir uzmandan ebeveyn desteği almak yararlı olabilir.
Bu içerik bilgilendirme amaçlıdır, tıbbi tanı veya tedavi yerine geçmez.