Kendini başkalarıyla kıyaslamak insan zihninin doğal bir eğilimidir, ama sürekli ve seni kötü hissettiren bir hale geldiğinde üzerinde çalışılabilir bir alışkanlıktır. Özellikle ergenlik ve gençlikte kimliğini ararken başkalarına bakman olağandır; sorun, bu bakışın değersizleştirici bir döngüye dönüşmesidir.
Kıyaslama çoğu zaman adaletsizdir, çünkü kendi içsel zorluklarını başkalarının dışa yansıttığı en iyi haliyle karşılaştırırsın. Birkaç yaklaşım yardımcı olabilir: kıyas anını fark edip durmak, dikkatini başkalarının nerede olduğuna değil kendi ilerlemene yöneltmek, küçük kazanımlarını not etmek ve seni kötü hissettiren sosyal medya içeriklerini sınırlamak.
Kendine, bir arkadaşına davrandığın kadar anlayışlı davranmaya çalışmak da kıyaslamanın gücünü azaltır.
Eğer kıyaslama takıntılı hale geldiyse, sürekli yetersizlik, kaygı ya da mutsuzluk yaratıyorsa, güvendiğin bir yetişkinle konuşman ve bir uzmandan destek alman faydalı olabilir. Bu döngü öğrenilmiştir, dolayısıyla değiştirilebilir.
