Kendinden nefret etme hissi gerçek ve ağır bir deneyimdir, ancak kim olduğunuza dair değişmez bir gerçek değil, üzerinde çalışılabilen bir düşünce ve duygu örüntüsüdür. Bu sert iç ses çoğu zaman geçmiş deneyimlerden, eleştirel ilişkilerden ya da kendinize koyduğunuz ulaşılmaz ölçütlerden öğrenilmiştir.
Başa çıkmanın ilk adımı, bu düşünceleri mutlak doğrular değil, sınanabilir cümleler olarak görmektir. "Hiçbir işe yaramıyorum" gibi bir genelleme belirdiğinde, ona karşı somut karşı kanıtlar aramak zihinsel alışkanlığı zamanla esnetir. İkinci adım öz-şefkattir: zor anınızda bir arkadaşınıza göstereceğiniz anlayışı kendinize de yöneltmek, kanıta dayalı biçimde ruh halini iyileştirir.
Kendinizi etiketlemekten kaçının; bir his, bir kimlik değildir. Bu nefret duygusu yoğun, sürekli ya da kendinize zarar verme düşünceleriyle birlikteyse, bunu tek başınıza taşımanız gerekmez. Bir ruh sağlığı uzmanıyla çalışmak bu örüntüyü dönüştürmede etkili bir destektir.