Kronik bir hastalığı kabullenmenin zor olması son derece anlaşılır ve insanca bir tepkidir; kimse böyle bir gerçeklikle bir günde barışmak zorunda değildir. Kabullenme çoğu zaman düz bir yol değildir; öfke, inkar, üzüntü ve pazarlık gibi duygular arasında gidip gelmek bu sürecin doğal bir parçasıdır.
Kendinize bu duygular için alan tanımak ilk adımdır. Hastalığı hayatınızın tek tanımı haline getirmeden, gücünüzün yettiği küçük alanlara odaklanmak, gününüzü yönetilebilir parçalara bölmek yardımcı olabilir. Benzer durumdaki kişilerle paylaşım ve güvendiğiniz yakınlarınızla açık konuşma da yalnızlık hissini azaltır.
Bu süreçte bir ruh sağlığı uzmanından destek almak çok değerlidir; uyum süreci, kayıp duygusu ve kaygı üzerine birlikte çalışmak hem hayat kalitenizi hem de hastalığınıza uyumunuzu artırır. Hastalığınızla ilgili doğru ve güvenilir bilgi edinmek de belirsizliğin yarattığı kaygıyı azaltabilir ve size denetim hissi verebilir. Kabullenmek hastalığı sevmek demek değildir; onunla yaşamayı öğrenmek demektir ve bunu kendi temponuzda, adım adım yapmak mümkündür. Kendinize sabır göstermek bu yolun en önemli parçasıdır.
Bu içerik bilgilendirme amaçlıdır, tıbbi tanı veya tedavi yerine geçmez.