Okulda kendini dışlanmış ve yalnız hissetmek çok zordur, ama bu durum kalıcı değildir ve değiştirebileceğin adımlar vardır. Arkadaşın olmaması senin değersiz olduğun anlamına gelmez; çoğu zaman bağ kurma fırsatlarının veya ortak ortamların eksikliğiyle ilgilidir.
Bağ kurmak küçük adımlarla başlar: bir derste yanındakine soru sormak, ortak ilgi alanın olan birine kısa bir cümle kurmak, bir kulübe ya da etkinliğe katılmak yeni tanışmaların kapısını aralayabilir. İlk adımı atmak ürkütücü gelse de çoğu kişi olumlu yanıt verir.
Eğer kimse seninle konuşmamasının yanında dışlanma, alay ya da zorbalık varsa, bu senin suçun değildir; okul rehber öğretmenine ve ailene durumu anlatman önemlidir.
Bu yalnızlık seni sürekli üzüyor, içine kapatıyor, uykunu, iştahını ya da okula gitme isteğini etkiliyorsa, güvendiğin bir yetişkinle konuşman ve gerekirse bir uzmandan destek alman faydalı olur. Yalnızlığını paylaşmak ilk ve en güçlü adımdır.