Yaşadıkların ciddidir ve bunun sorumlusu sen değilsin; zorbalığa uğramak senin bir eksikliğin değil, zorbalık yapanın yanlışıdır. Okula gitmek istememen bu baskı karşısında çok anlaşılır bir tepkidir.
Bu durumla tek başına baş etmek zorunda değilsin. Güvendiğin bir yetişkine anlatmak en önemli adımdır: bir aile büyüğü, rehber öğretmen veya sevdiğin bir öğretmen. Onlara ne olduğunu, ne zaman ve kimler tarafından yapıldığını mümkünse somut şekilde anlat; istersen yazabilirsin. Okul rehberlik servisi bu konularda müdahale etmekle yükümlüdür.
Olayları (tarih, yer, ne oldu) not almak, durumu anlatırken işine yarar. Kendini güvende hissedeceğin alanlar ve yanında durabilecek arkadaşlar bulmaya çalış. Eğer zorbalık seni uykusuz, mutsuz, umutsuz hissettiriyor ya da kendine zarar düşünceleri varsa, bunu mutlaka bir yetişkine ve bir uzmana ilet. Yalnız değilsin ve bu durum değiştirilebilir.