Teneffüslerde yalnız kalmak ve bundan utanmak çok yaygın bir duygudur; bunu yaşayan tek genç sen değilsin, sadece çoğu kişi bunu saklar. Utanman, başkalarıyla bağ kurmayı önemsediğini gösterir, bu değerli bir yandır.
Çevren seni yargılıyormuş gibi hissetmek doğal ama gerçekte çoğu arkadaşın kendi düşünceleriyle meşguldür ve seni gözlemlemiyordur. Küçük adımlar bağ kurmayı kolaylaştırabilir: bir kişiyle göz teması kurup gülümsemek, kısa bir soru sormak ya da ortak bir ilgi alanı olan birine yaklaşmak.
Eğer yalnız kalmanın nedeni başkalarının seni dışlaması, alay etmesi ya da zorbalıksa, bu kesinlikle senin suçun değildir; okul rehber öğretmenine ve ailene anlatman gerekir.
Bu utanma ve yalnızlık seni okuldan, derslerden veya sosyal ortamlardan kaçınmaya itiyorsa ya da sürekli mutsuz hissettiriyorsa, güvendiğin bir yetişkinle konuşman ve bir uzmandan destek alman faydalı olur. Bu duygular üzerine konuşmak çoğu zaman onları hafifletir.
