Eşler arasındaki cinsel istek farklılığı, kendiliğinden bir sorun olmaktan çok, nasıl ele alındığına bağlı olarak ilişkiyi etkiler. Fark, anlayışla yönetildiğinde sürdürülebilirken; suçlama, baskı ya da sessizlikle ele alındığında gerginlik kaynağına dönüşebilir.
Daha çok istek duyan taraf zamanla reddedilme, istenmeme ya da yetersizlik duyguları yaşayabilir; daha az istek duyan taraf ise baskı altında hissedip kaçınma ve suçluluk geliştirebilir. Bu döngü iletişimi zayıflatabilir, yakınlığı azaltabilir ve çiftin birbirine yönelmesini güçleştirebilir. İstek farkı çoğu çiftte bir noktada görülür ve patolojik kabul edilmesi gereken bir durum değildir.
Klinik açıdan odak, fark olgusunu normalleştirmek, her iki tarafın anlamını yargısız biçimde ele almak ve cinselliği yalnızca sıklığa indirgemeyen bir yaklaşıma yönelmektir. İstek farkıyla birlikte yineleyen çatışma, kaçınma ya da belirgin sıkıntı varsa, cinsel terapi alanında çalışan bir uzmandan çift desteği almak yararlı olur.
