Utangaçlık çoğu çocukta mizaçla ilgili ve gelişimsel olarak normal bir özelliktir; mutlaka geçirilmesi gereken bir sorun olarak görülmesi gerekmez. Amaç çocuğu değiştirmek değil, kendini güvende hissedeceği ortamlar sunarak rahatlamasına destek olmaktır.
İçine kapanık çocuğa yaklaşırken şunlar yardımcı olur:
- Çocuğu zorlamadan, kendi temposunda sosyal ortamlara alıştırmak
- Yeni durumlara girmeden önce ona ne olacağını anlatmak
- Küçük cesaret adımlarını fark edip içtenlikle takdir etmek
- Onun adına konuşmamak ve karar vermesine alan tanımak
Çocuğun başkalarının yanında çok utangaç diye nitelendirilmesi etiketleyici olduğundan kaçınılmalıdır; bu, çocuğun kendini öyle algılamasına ve denemekten daha çok kaçınmasına yol açabilir. Bunun yerine onun temposuna saygı gösteren, anlayışlı bir dil kullanmak daha yararlıdır. Sıcak, sabırlı ve kabul edici bir tutum, zamanla özgüveni güçlendirir ve çocuğun sosyal becerilerini kendi hızında geliştirmesine alan açar. Eğer utangaçlık çocuğun günlük yaşamını, oyununu, mutluluğunu ya da okul uyumunu belirgin biçimde bozuyorsa bir uzmana danışmak yerinde olur. Değerlendirme uzman tarafından yapılmalıdır.
Bu içerik bilgilendirme amaçlıdır, tıbbi tanı veya tedavi yerine geçmez.
