Babanızın ölümüne inanamamanız ve kaybı kabullenmekte zorlanmanız, yasın çok yaygın ve anlaşılır bir parçasıdır. İnkâr ve gerçeklik arasında gidip gelmek, zihnin büyük bir kayba uyum sağlamaya çalışmasının doğal bir yoludur. Bu his, gerçeği reddettiğiniz değil, henüz tümüyle özümseyemediğiniz anlamına gelir.
Yas dalgalı ilerler; bazen kaybı kabul ettiğinizi, bazen "sanki hâlâ buradaymış" gibi hissettiğinizi fark edebilirsiniz. Bu iniş çıkışlar süreçten kopmuş olduğunuzu göstermez. Anıları paylaşmak, duyguları bastırmadan ifade etmek ve güvendiğiniz kişilere yaslanmak bu uyumu kolaylaştırabilir.
Herkesin yas temposu farklıdır; "şu kadar zamanda kabullenmeliydim" gibi bir ölçü yoktur. Ancak kabullenememe hâli uzun süre boyunca günlük yaşamınızı, ilişkilerinizi ya da işlevselliğinizi belirgin biçimde zorluyorsa, bir ruh sağlığı uzmanından destek almanız değerli olur. Bu süreçte kendinize karşı sabırlı olmanız ve sevdiklerinize yaslanmanız önemlidir. Babanızın anısını taşıyarak yola devam etmek zamanla mümkün olabilir.