Önce şunu duymanız önemli: kardeşinizin ölümü sizin suçunuz değil. İntiharla yakın kaybeden kişilerde "neden fark etmedim, neden anlamadım" sorgusu ve yoğun suçluluk çok sık görülür; bu, sevginizin ve acınızın bir yansımasıdır, gerçek bir kusurun kanıtı değil. İnsan zihni geçmişe dönüp tek tek işaretleri ararken, o anda elinizde olmayan bir bilgiyle kendinizi yargılar. Oysa hiç kimse bir başkasının iç dünyasının tamamını göremez ve sorumluluk bütünüyle sizde değildir.
Bu acıyı tek başınıza taşımayın. İntihar sonrası yas, doğası gereği ağır ve karmaşıktır; suçluluk, öfke ve şaşkınlık iç içe gelebilir. Duygularınızı yargılamadan, yargısız bir alanda dile dökmek yükü hafifletir.
Suçluluk haftalarca dinmiyor, uyku ve işlevselliğinizi bozuyor ya da kendinize zarar verme düşünceleri beliriyorsa lütfen bir ruh sağlığı uzmanına başvurun. Acil bir umutsuzluk yaşarsanız vakit kaybetmeden 112'yi arayın. Yas tutmak için doğru bir hız yoktur; kendinize zaman ve şefkat tanıyın.